تبليغاتX
دوست عاشق

دوست عاشق

                                             " الحمدلله "

الحمدلله رب العالمین :

 

این کلامی است که ما هر شبانه روز چند بار در مقابل خداوند ودر نماز می گوییم

 

ستایش وحمد فقط وفقط مخصوص خداست فقط خدا

 

وهر نوع حمد وستایش که باشد همه ی حمدها وستایش ها

 

آنچه از این جمله برداشت می شود اینکه یکی از زشت ترین ومنفورترین گناهان

 

تملق وچاپلوسی است.

 

کسی که در مقابل خدا می ایستد وحمد می گوید دیگر در برابر هیچ کس نباید تملق

 

وچاپلوسی نماید .

 

پیامبر به ما یاد داد که دهانی که تملق می گوید دهان نیست بلکه سوراخ ودخمه ای

 

است که باید پر از خاک وآشغال کرد.

 

علی بزرگ وعزیز تنها علی روزگار که هستی فقط یک دانه دارد به یاران خود

 

 یاد می داد که تملق وچاپلوسی نکنند.

 

حتی ابوبکر خلیفه اول وعمر خلیفه دوم تملق وچاپلوسی را تحمل نمی کردنند

 

واکنون چرا ما این قدر متملق وچاپلوس شده ایم؟

 

چرا خیلی ها حتی در سخنرانی مذهبی تملق را به اوج می رسانند؟

 

مگر ما دم از علی نمی زنیم؟

 

چرا هر شخصیتی برای ما قدسی می شود؟

 

چرا هر کس وناکس را با علی مقایسه می کنیم؟

 

راستی درد بزرگ ما ایرانیان را فراموش نکنیم !!!!!!!!!!!!

 

بزرگان ما تملق جو وزیر دستان تملق جو هستند!!!!!!!!!!!

 

اگر کسی در مقابل خدا الحمدلله گفت برایش واجب است گناه زشت ومنفور وتعفن

 

آور ,گناهی که شخصیت را لجن مال میکند وبوی تعفنش باعث سلب آرامش

 

وآسایش روح انسان می شود ترک کند.

 

واجب است واجب

 

پس به قول قرآن باید اندیشه کرد.

 

                                  " یا حق"

 

 

 

+نوشته شده در دوشنبه پانزدهم مهر 1387ساعت20:21توسط علی | |

سلام دوستان گرامیم:

 

چند شب پیش سخت دلم گرفته بود.

 

هوای اتاق گلویم را به سختی می فشرد.

 

احساس خفگی می کردم.

 

از اتاقم بیرون رفتم تا هوای تازه جان و روحم را آرامش دهد.

 

مادرم پیرم را دیدم  تنها خوابیده بود  آخر یار ودلدار او چند سال پیش پرواز کرده بود.

 

آثار رنجها ومشکلات وتلخیهای روزگاردر صورت زیبایش چروک انداخته بود.

 

خواستم او را ببوسم ولی ترسید م خواب آرام او نا آرام شود.

 

آن شب ماه را دیدم  ستاره را دیدم.

 

درخت را دیدم.

 

سبزهای داخل باغچه را دیدم.

 

همه خندان بودند.

 

اما هرچه گشتم خد ا را ندیدم..........

 

خدارا ندیدم..........        آخر من از او خیلی دور هستم.

 

دوستانی که او را می بینند وبه او نزدیک هستند   ما بیچارگان د ور افتاده را دعا کنند

 

التماس دعا دوستان عزیزم.

 

+نوشته شده در یکشنبه ششم مرداد 1387ساعت0:11توسط علی | |

                                                 "     قضاوت با شما "

وقتی علی بزرگ به طرف صفین در حرکت بودند سر راه خود به شهری به نام انبار رسیدند

 

مردم آن شهر تا علی را دیدند در جلوی اسب آن حضرت شروع به دویدن وشعار داد ن وهورا

 

کشیدن ودست زدن و....... کردند .

امیر اسب خود را نگه داشت وفرمود  چرا این کارها می کنید؟

 

مردم گفتند این رسم ما وعادت دیرینه ما است ما برای بزر گان و رهبران وامیران  این کارها را انجام می دهیم.

 

امیر به شدت آنان را از این کارهای بیهوده نهی کرد  وفرمود نه آنان از این کارها سودی می برند  ونه شما

 

بلکه شما مرد م با این کارها در دنیا وآخرت خود را به زنج وعذاب می اند ازید.

 

وما امروز شاهد هستیم وقتی  آقایان به شهرها سفر می کنند علاوه بر این کارها مردم بیچاره باید در گرما

 

11ساعت (دقت کنید ) منتظر بمانند تا فلان آقا پیدا شود!!!

 

مردم مانند  بردگان جلو وپشت سر  ماشینها باید بدوند!!!

 

کاری که پیامبر  به شدت از آن تنفر داشت.

 

مردم دست بعضی از آقایان را از پشت شیشه می بوسند!!!!

 

کاری که پیامبر د ر طول عمر خود  به کسی اجازه نداد  وبر عکس دست کارگر را بوسید .

 

کاش امروز هم علی بزرگ بود  تا ما را آگاه می کرد .

 

 

راستی پیامبر وعلی بزرگ نمی دانستند وبلد نبودند ؟؟؟

 

یا کلاهی بر سر ما رفته که تا ناف که هیچ بلکه تا پشت پایمان آمده ؟؟؟

 

نمی دانم چه بگویم صادقانه وبدون هیچ تعصبی شما قضاوت کنید.

                          

                                              "قضاوت با شما"

+نوشته شده در پنجشنبه ششم تیر 1387ساعت12:27توسط علی | |

                                                        "  دوستان سلام"

(خواهشم از دوستان این است که شعر را تا پایان  بخوانید خاک پای شما علی)

(تقدیم به همه صاحبان قلم که با قلبی شکسته در سوگ وعزای قلم نشته اند)

                                          " در سوگ قلم"

 

سکوت است وشبی آکنده از درد                     فضا همرنگ اندوه وزمین سرد

 

چراغ  آسمان بی نور و مستور                       فتاده در محاق وبر رخش گرد

 

گلستان همچو خارستان غم انگیز                     هزاران بی نوا آلا له ها زرد

 

قناری های  عاشق  با  دلی  تنگ                     همه گردیده اند از آشیان طرد

 

چو قبرستان  محیط  شهر بی شور                    ولی آکنده  از اشباح  شبگرد

 

به  غیر از  ناله  جغدی  کهنسال                       نمی پیچد در این ویرانه ها فرد

 

سر هر  کوچه  سگهای   شکاری                      دمادم بو کشان مشغول پی ورد

 

کسی را تاب جنبیدن ز جا نیست                       زبیم   حمله  سگهای   ولگرد

 

در این ویرانه  متروک و خاموش                     گرفته در بغل زانوی خود مرد

 

نشسته  گوشه ای  تنها  و مایوس                      ملول از زندگی از خویش دلسرد

 

غمین   اندر  عزای     نازنینی                        چنین می خواند ومی نالید از درد

 

قلم   ای  بهترین  یار  حکیمان                          قلم  ای  قهرما ن  بی   هماورد

 

قلم  ای آنکه  یزدان در کتابش                          به  نام   پاک  تو  سوگند   آورد

 

تو در بند وچماق ودشنه آزاد؟                چه سخت است این چه سان باورتوان کرد

 

قلم   ای  هدیه   پاک   خداوند                         که در قرآن به نامت رفته سوگند

 

چه تلخ وجانگذاراست این حکایت                    چماق  و دشنه  آزاد  و تو در بند

                                              ( م – ع )

 

+نوشته شده در جمعه بیستم اردیبهشت 1387ساعت22:8توسط علی | |

                                                 "تقدیم به تو..."

          ای خدایی که در همین نزدیکی هستی

          ای خدایی که گاهی اوقات گرچه بی نهایت اندک تورامی بینم

          ای خدایی که بسیاری اوقات تورا نمی بینم

ووای بر من !!!! که تو باشی ,نزدیک من باشی,از خود م به خودم نزدیکترباشی ومن بیچاره تو رانبینم    ای وای بر  من بیچاره!!!!!!!

ای خدایی که گرمای مهر ومحبت تورا احساس می کنم

                                         "  تقدیم به تو..."

خواستم زیباترین گلهای هستی را تقدیم به هستیم کنم اما وای بر من چه می گویم

وای بر من که تو زیباترین گل هستی , هستی

خواستم تمام آن چه را نامش عبادت گذاشتم  تقدیم به تو کنم

اما شرم سراپای وجودم را گرفت وه چه متاع ناچیزواندکی!!!!!

پس تمام هستی ونیستم را ,تمام بود ونبودم را ,تمام تاروپودم را وتمام وجودم را جمع کردم وآن را در یک کلمه خلاصه کردم ونامش را عشق گذاشتم

پس ای خدای من تمام آن چه را که دارم

                                        "   تقدیم به تو..."

تقدیم به تو .. . ای خد ای من عشق من باد

تقدیم به تو.... ای خد ای من

به تو ای خد ای من

                                        "تقدیم به تو"

عشق من تقدیم به تو ای خدای من ...

                                      

                                       "تقدیم به تو"

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم فروردین 1387ساعت22:35توسط علی | |

                                           راستی چرا ؟؟؟؟

 

درجامعه ما گروهی وظیفه هدایت مردم وبه خصوص نسل جوان رابه عهده دارند ( روحانیون)

 

اما جوانان ما گروه گروه ودسته دسته از آنان ودین آنان (نه دین اسلام)

 

 

فرارمی کنند وسخن آنان راگوش نمی دهند وآنان جزمتهم کردن ومرتد

 

خواندن واعمال فشاروفحش وزور هیچ کاری نمی توانند بکنند!!!!

 

                            راستی چرا؟؟؟؟

قبل ازانقلاب باآن وضعیت که برایمان گفته اند ومی گویند در تهران و

 

 

در حسینه ارشاد چند هزار نفر ساعتها منتظر می ماندند تا دکترعلی شریعتی برای آنان از دین بگوید از حسین بگوید از حجاب بگوید واز

 

....... بگوید

اما چرا پس از انقلاب جوانان یک کلیپ را یک آهنگ را یک فیلم را با

 

 

ساعتها سخنرانی معامله نمی کنند عروسی ها راببینید

جوانان راهی می روند درست برخلاف راه نمایندگان خدا وسخن آنان را

 

گوش نمی دهند

 

                              راستی چرا ؟؟؟؟

 

                دوست عزیزم منتظر نظر زیبای شما هستم  

                                            

+نوشته شده در جمعه بیست و سوم فروردین 1387ساعت12:24توسط علی | |

                                             (روزگار کودکی)

ای دریغا از گذ شت روزگا ر کود کی                                    روزهای پرسرور نوبهار کودکی

کاش می شد درنوردم لحظهای رفته را                                   باردیگر پا گذارم درحصار کودکی

لحظه های عمرخودراکاش می شدهمزمان                               گرد هم آرم کنم یکسر نثار کودکی

 

 

 

کاش می گشت آسیاب زندگی صبح وشام                                 از ولادت تا قیامت بر مدار زندگی

زندگی در دامن پیری بسی رنج آور است                                کاشکی من مرده بودم در کنارکودکی

ای خیال  من  بیا  در حق من  لطفی  نما                                 جان پیر م را ببردر میان لاله زارکودکی

 

 

 

 

پرگشا از قله پر برف  پیری   ساعتی                                      گردشی کن در میان لاله زار کودکی

یاد کن از گریه ها  و خنده های  کودکان                                   بر کم و افزونی  شام وناهار کودکی

یاد  کن  از  نیمه  شبها و اذیتهای  ما                                        کوبه را بر در زدنها و فرار کود کی

 

 

 

 

قلب ما را غرق در شادی و لذت می نمود                                 شیطنت های  نهان  و آشکار کودکی

گاه می شد گریه می کردم ولی از ر وی ناز                              یاد باد آن گریه های خنده دار کودکی

گفت بابا یک دوچرجه بهر تو خواهم خرید                                کودکی رفت و به جا مانده انتظار کودکی

 

 

 

 

یاد کن از قصه های  دلکش  مادربزرگ                                  برفراز بام  و در شبهای  تار  کودکی

قصه  جن  و پری   ودیو غول  و اژ دها                                  قصه های  دلنشین  و ماندگار کودکی

یاد کن از عشقهای پاک و بی رنگ وریا                                  وز خیالات پر از نقش ونگار کودکی

 

 

 

 

 

دختر همسایه مان  گل آفرین  یادش  بخیر                                 بود  از یاران خوب وسازگار کودکی

وقت بازی او زن ومن شوهر او می شدم                                  هد یه می کردم به او یک گوشوار کودکی

 حجله ای با چادر  گل آفرین  می ساختیم                                  در میان  شادی   وشور   وشعارکودکی                           

 

 

 

 

 

یک عروسک همسرم از خواهرش دزدیده بود                            تا شود  فرزند  ما  در  خانوار  کودکی

زان همه  ایام  شیرین  مانده  اکنون  بهر  ما                               خاطراتی  کهنه   تنها  یادگار کودکی

من ز کوته  گشتن  شلوار  خود  کردم  یقین                                کز کف من رفته دیگر اختیار کودکی

 

 

 

 

مرکب عمرم چو طوفان شد شتابان روز و شب                           سوی محنت گاه پیری از  جوار  کودکی

راه خود را  گویا  با  یک  جهیدن  طی  نمود                              کز  پیش  حتی  نمی بینم  غبار  کودکی

 

 

 

 

 

از جلو   دروازه  زندان  پیری   شد  عیان                                وز عقب پنهان شد از چشمم منار  کودکی

گور پیری  پیش  من  دهان  بگشوده   است                               پشت  سر هم  بسته می باشد مزار  کودکی

 

 

 

 

 

کودکی را کودکان من به شادی سر کنید                                      تا   نیاورده  غم  پیری   دمار   کودکی

 نای  پیری  تا  ننالیده  به   آوای   حزین                                     نغمه   شادی   نوازیده  از سه تار کودکی

                                                        

                                                   (م -ع )

+نوشته شده در یکشنبه هجدهم فروردین 1387ساعت1:54توسط علی | |

                        به نام خالق عاشق    

                    سلام به دوستان عاشق     

می خواهم نخستین کلام وبلاگم به نام عشق وکلام عشق باشد

عشق هدیه ای است آسمانی از صاحب عشق به ما انسانها  

صاحب عشق عشق را آفرید وبه دوستان خوب خود هدیه داد

عشق معجزه می کند وآدم ها راعاشق خود می کند آه از عشق

که چه می کند.

اگر آدمی عشق نداشته باشد وعاشق نباشد مرده است مرده متحرک .

پس همه وجود آدمی دو چیز است ودیگر هیچ!!!!!!!

اول عشق ودوم دوستی.

پس سلام من به شما دوست عاشق باد

سلام

 

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386ساعت0:16توسط علی | |